ΣΥΡΙΖΑ: πρώτη φορά αριστερά! (αλλά χιλιοστή φορά ΕΕ, κεφάλαιο και καπιταλισμός)

images

Απ’ότι φαίνεται από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, θα κυβερνήσει για πρώτη φορά ‘’η αριστερά’’. Μαζί όμως με την αριστερά, θα κυβερνήσει (όχι για πρώτη φορά) η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κεφάλαιο. Μαζί με την αριστερά, δεν θα υπάρξει καμιά ανατροπή, κανένα χτύπημα στη ρίζα του προβλήματος αλλά άλλη μια προσπάθεια διαχείρισης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κίνημα· δεν έχει μέλη αλλά μόνο ψηφοφόρους. Ας σταματήσει λοιπόν να ευαγγελίζεται την κοινωνική ανατροπή και το χτίσιμο της νέας Ελλάδας, γιατί δεν έχει ούτε κανένα αφοσιωμένο ανθρώπινο δυναμικό για να το κάνει, αλλά ούτε και τα επαναστατικά εργαλεία για να βάλει τα θεμέλια της μεγάλης αλλαγής μαζί με τον λαό. Ξέρουμε ότι σε συνθήκες απελπισίας, ένας λαός επιλέγει την πιο ανώδυνη λύση και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι όντως ότι πιο ανώδυνο μπορεί να υπάρξει ως εναλλακτική απέναντι στη συγκυβέρνηση. Ο ελληνικός λαός δεν ψηφίζει καμία ανατροπή γιατί τη φοβάται (πράγμα κατανοητό), ψηφίζει απλά κατά του μνημονίου (κατά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ). Μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες ότι αλλάζει κάτι· μην μας καθησυχάζει μια απλή ‘’αντίδραση’’ κατά του παλιού δικομματισμού· ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο στα παλιά κόμματα αλλά και σε όλους όσους πιστεύουν ότι μπορούν να διαχειριστούν τα μονοπώλια, τις πολυεθνικές και το κεφάλαιο μέσα από την Ευρωπαική Ένωση, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Ως πότε θα περιμένουμε κάθε τόσο τον επόμενο πολιτικό μεσσία, να μας βγάλει από το αδιέξοδο;

 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ή αλλιώς: πως το σύστημα ανταμείβει τα παιδιά του

Κανείς δεν εξεπλάγη με το ποσοστό του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Δεν πρέπει άλλωστε να υπήρξε ποτέ ξανά στην κοινοβουλευτική ιστορία αυτού του τόπου, κάποια πολιτική δύναμη που να κατάφερε να πιάσει 6% μέσα σε μερικές  βδομάδες από την δημιουργία της, χωρίς πολιτικό πρόγραμμα, χωρίς θέσεις και στην ουσία χωρίς ταυτότητα. Αυτό όμως είναι και το ζητούμενο για τον (πρώην πρασινοφρουρό) Σταύρο Θεοδωράκη: να μην ανήκει πουθενά, να δηλώνει λίγο απ’όλα και στην ουσία να μην λέει τίποτα, γιατί έτσι δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν. Το ΠΟΤΑΜΙ είναι εδώ για να εγκαινιάσει την νέα εκδοχή του πολιτικού οπορτουνισμού, της ιδεολογικής ανυπαρξίας, την ανάδυση του συστημικού ‘’εναλλακτισμού’’, πάντα πιστού στα αφεντικά, την ΕΕ, τους καναλάρχες, τα κυκλώματα και το σύστημα. Το ΠΟΤΑΜΙ είναι οι νέοι ‘’ευγενείς’’ χαφιέδες του κεφαλαίου, ένα κόμμα κλόουν που προωθήθηκε μαζικά και ταχύτατα για να ανακόψει ότι μπορούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από το πανηγύρι βέβαια, δεν λείπει και ο συντοπίτης μας Γιώργος Γραμματικάκης. Ένας πολιτικός τυχοδιώκτης που όσα κόμματα κι αν αλλάξει παραμένει πιστός σ’αυτό που τον ανέθρεψε: το σύστημα.

 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: φυλακίσεις για τα μάτια του κόσμου

 Ευτυχώς για μια ακόμη φορά, το ποσοστό των νεοναζί ήταν αρκετά χαμηλό στην Κρήτη. Με αποκορύφωμα τα Ανώγεια όπου πήραν μόνο μια ψήφο, οι φασίστες είναι εξαφανισμένοι σε όλο το νησί και αυτό χάρις το αντιφασιστικό αίσθημα των κρητικών αλλά και τον μαχητικό αντιφασισμό των αναρχικών του νησιού που δεν διστάζουν να συγκρουστούν μαζί τους όποτε πάνε να ξεμυτίσουν. Παρ’όλα αυτά δεν αγνοούμε ότι ένα ποσοστό του πληθυσμού του νησιού παραμένουν νοσταλγοί  της Χούντας και του Παπαδόπουλου.
Οι πρόσφατες φυλακίσεις του Μιχαλολιάκου και του υπόλοιπου θιάσου της ΧΑ, δεν μας λένε τίποτα. Ήταν απλά ένα ξεκαθάρισμα στο στρατόπεδο της δεξιάς. Όσο κι αν χάιδευε τ’αφτιά των νεοναζί, η Νέα Δημοκρατία δεν περίμενε από τη ΧΑ να κάνει τέτοια ‘’γκάφα’’ με τη δολοφονία Φύσσα. Χρυσαυγίτες και κυβέρνηση εκτέθηκαν υπερβολικά και τα πράγματα έπρεπε να μπουν σε μια τάξη. Απόδειξη και το βίντεο Μπαλτάκου. Δεν μας πείθει λοιπόν κανένας καθεστωτικός ‘’αντιφασισμός’’. Ο φασισμός πεθαίνει μόνο αφού πεθάνει αυτό που τον γεννά· η φτώχεια και η ανασφάλεια. Ο αντιφασιστικός αγώνας έχει για μας δύο σκέλη: από τη μία το σκέλος του πολιτικού αγώνα, με την επαγρύπνηση μας στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια και από την άλλη το σκέλος του δρόμου· την οργάνωση της αυτοάμυνας μας απέναντι στους φασίστες. Η βία δεν αρέσει σε κανέναν, ξέρουμε όμως ότι κάποιες φορές είναι απαραίτητη. Τουλάχιστον εμείς, δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια να βλέπουμε τους διπλανούς μας να τρομοκρατούνται και να τραμπουκίζονται, θα μιλήσουμε στους φασίστες στη γλώσσα που καταλαβαίνουν.

 

Αποχή μεν, δράση δε

Για άλλη μια φορά, και στις φετινές εκλογές ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων απείχαν από την εκλογική διαδικασία (59% ευρωεκλογές και 58% αυτοδιοίκηση), πράγμα που δηλώνει ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας συνεχίζει να επιδεικνύει αντιεκλογική συμπεριφορά και να καταδικάζει τον θεσμό των εκλογών. Όποιος πιστεύει ότι αυτός που απέχει από τις εκλογές ‘’αδιαφορεί’’ και ‘’αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι’αυτόν’’· όποιος πιστεύει ότι οι εκλογές είναι η ‘’πεμπτουσία της δημοκρατίας’’ ή ‘’η στιγμή όπου αποδεικνύουμε ότι είμαστε ενεργοί πολίτες’’, αρκεί να αναλογιστεί πόσες φορές μέσα στον υπόλοιπο χρόνο, κατέβηκε στον δρόμο, πόσες φορές συμμετείχε σε κάποια συνέλευση, πόσες φορές εξέθεσε την πολιτική του ταυτότητα σε δημόσιο χώρο…; Αν όλες οι απαντήσεις είναι αρνητικές, συγνώμη αλλά έχει αναθέσει τη ζωή του σε άλλους.
Δεν πιστεύουμε στη μαγική δύναμη της αποχής, ούτε θεωρούμε πως όποιος δεν πάει να ψηφίσει κάνει απαραίτητα κάτι χρησιμότερο απ’αυτόν που πηγαίνει. Εμείς λέμε απλά ότι οι εκλογές δεν θα αλλάξουν τίποτα όσο καθόμαστε στον καναπέ και διαμορφώνουμε πολιτική άποψη από τους τηλεμαϊντανούς των καναλιών. Ας το καταλάβουμε πλέον, η τηλεόραση είναι ένα ψέμα, ο δρόμος και η συλλογική δράση είναι η ζωή. Αυτό που προτάσσουμε λοιπόν, είναι η αποχή από το πανηγύρι της δημοκρατίας και η οικοδόμηση της πραγματικής δημοκρατίας όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Δραστηριοποιηθείτε στη γειτονιά σας, κατεβείτε σε πορείες, επισκεφθείτε τις καταλήψεις και τους κοινωνικούς χώρους της πόλης σας, ελάτε σε επαφή μαζί μας.
Ας πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

 

 

Ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη

ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο

για την αναρχία και τον κομμουνισμό

 

αναρχική συλλογικότητα

Οκτάνα